Hendrikus Gerritzen

ravenstein.gerritzen
In de nacht van 16 op 17 januari 1938 verdween Hendrikus Gerritzen, veerbaas van het veer van Ravenstein op Niftrik, in de golven van de Maas. Er woedde een zware storm, en het Maaswater stond van dijk tot dijk. Toch moest er iemand overgezet worden met het roeibootje dat toen nog als veer dienst deed. De passagier is in Niftrik veilig aan wal gezet, maar bij de terugvaart is het roeibootje omgeslagen. Ome Hendrik kon zwemmen, heel goed zelfs, maar helaas had hij lieslaarzen aan. Toen die volliepen met Maaswater, had hij geen enkele kans meer om nog aan de kant te komen. Van ome Hendrik is geen spoor meer teruggevonden. Mijn vader en moeder (Antonius en Wilhemina Teunissen-Gerritzen) hebben nog laten dreggen en zijn zelfs nog naar waarzeggers geweest. Maar van mijn oom de veerbaas is nooit meer iets teruggevonden.

Hoewel er dus geen stoffelijk overschot was, is er op 31 januari 1938 nog wel een uitvaartdienst voor de ongelukkige veerman gehouden:

ravenstein.gerritzen.uitvaart

Ook op het Indonesische eiland Flores werd het bericht van Hendriks dood met droefheid ontvangen. Zoals ook al uit de tekst van zijn bidprentje blijkt, was Hendrik Gerritzen een vriendelijk en behulpzaam mens. Jarenlang heeft hij de missiezusters in Flores ondersteund. Of misschien moeten we liever zeggen een missiezuster, want het was duidelijk dat Hendriks giften aan de missie daar voortkwamen uit het persoonlijk contact dat hij had gehad met het Ravensteinse meisje, dat rond 1924 als missiezuster Jeroena van de congregatie Dienaressen van de H. Geest (S.Sp.S.) naar Flores vertrokken was. Twee van haar brieven, één aan haar “Weldoener Hendrik” en één aan de familie na het ongeluk, zijn bewaard gebleven.

Ruim anderhalf jaar na de dood van de veerman, op 14 oktober 1939, werd een echte veerpont voor de overvaart van Ravenstein naar Niftrik in gebruik genomen.
ravenstein.veerpont.1939